Yalnızlık Ve Ben

yalnızlığın gölgesinde kaybolur benliğim

bir tek sözün kölesi olur nerdeyse

sıcak bir tebessüm arar aynalarda

ama vurmuştur onu sadelik sessizlik

rüzgar sesi artık ninni gibi gelir

kıpırdayan dallar yorumcusudur rüzgarın

kapımı biri çalar mı diye beklersin

fakat sensizlik kol geziyordur bahçemde

içimdeki taşkınlığı bastırır sessizlik

onun esareti öyle büyüktür ki

kanadı kırık kuşlar gibi

çırpınır ama

çırpındıkça dibe vurmaktan kendini alamaz