Yalnızlık Yağmuru

açılan gök

yağmur sonrası damdan düşüyor

şaşırtıcıdır yürüyüşün güzelliği gökkuşağı

ezilmiş nar taneleri gibi yüzünde gülüyor

suyunda üşüdüğü ellerini düşünüyorum yağmurun

ölümsüz duygular saklı yüreğini tutan

nisan ayı değil miydi gözlerine yuva kuran

masmavi bir kenti canlandıran

evinde titrek bir öpücük gibi şimdi

zehirden yalnızlık geceleri derin bir bıçak izi

bütün renklerini silmiş bir mevsimin yağmuru gibi

ufkunda hiçbir yelkenlisi olmayan deniz misali

lal kesilmiş dik bayırlar yolcusu mutluluk düşleri

uzun uçuş sonrası bir martı çığlığı kirpiklerine siner

temiz bir gölün yüzeyi ruhunun aksi

ayaklanıyor duygularım yüreğimin halini anlar

yamaçlarında türküler besteleyen sazım

şehrin karanlık sisli ilişkilerinden bir gölün yeşiline kaçtım

ellerini uzatmasaydın nafile dünyaya esir kalacaktım ..