Yamaç Göçmen Kuş

Güneş alçalırken karşı tepeden,

Gölgesi düşüyordu, Yamaç’ın;

Omuzunda bir kuş ile balkondan,

Salonun orta yerine ortada bir gölge

Ve arada bir yerde annedir, Neriman

Sahneye seyirci çaresiz elleri göğsünde

Arada kalmış bir anne, Neriman

- Yamaç oğlum !

Seslendi annesi kuzusuna,

Çaresiz bir unutkanlıkla…

İşitme engelliydi Yamaç oysa !

Susuyor çaresiz yeniden

Susuyor kaldığı aralıkta

Dağıldı dağılacak inci kolye…

Sıkıyor ellerini sıkıyor gerdanında

İşte bu dik yokuşta bu heyula

ondört katlı bir binanın

onüçüncü katı

Tıpkı bir dağın her rüzgarda

Biraz biraz ufalanan yamacı

Çocuğun adını böyle koymuşlar

Bu yamaçta, bu balkonda ahlar

Seyirle geçen hayatı ufalıyor, Yamaç

İşte bu ondört katlı binanın

Onüçüncü katında oturuyor, Yamaç

Kimsenin bilmediği bir dilde

Tarifler veriyordu göçmen kuşa…

“Bir zamanlar kemankeş yokuşuymuş bura

Şimdilerde Kağıthane diyorlar buraya

İşte şu gördüğün eski garaj

Ve biraz ileride sütlüce bak ne kadar yavaş

Şu yamaçları süsleyen beyazlıklar .onlarda;

Martı festivali değil hepsi birer mermer taş,

Eyüp sultan mezarlığı; sıra sıra üst üste taş

Taş taş üstünde yer yok; üst üste, baş baş ”