Yamalı Kazak Altındaki Umman Yürek

"Ben Atatürk'üne kurban etmişim ömrümü

sense bol sıfırlarına, soğuk banknotların..."

biten bir sevdanın küllerini savururken yüreğimden denizlere

ağrılığın bestesi çalınır oldu kulaklarıma...

hicaz değildi belki buselerim

ama en damarından bağlamıştım gözlerimi gözlerine...

gözlerin görmüştü belki ama

yüreğin görememişti yamalı kazağımın altındaki umman gönlümü

duyamamıştın içimdeki çığlıkları

alamamıştın aşkın kokusunu...

yetmedi,

yetiremedim sevdamı sana

taç yapamadım saçlarına papatyalardan gayrı

dolayamadım boynuna dünyanın malını

satamadık anasını sefanın...

değişen bir şey yok sevdiğim gittiğinden beri

dünya aynı dünya ,

garip aynı garip...

EKSİK YOKMUŞ HAYATIMDA , FAZLAM SENMİŞSİN...