Yangın-yeniden-yalan

Kesif bir yalnızlığın

Bıçkın delikanlı kızı,

Saklar yüreğinde

Küçük bir kuzey yıldızı.

Zamanın var oluşundan önceki

Sızıyı tanır.

Gözlerinden...

Közlerinden tanıdığı gibi...

Aşkı.....!

Kızıl kanlara bulanmış

Kızıl yapraklı dalların şarkısını dinler,

Kızıl akar(n) bu denizde.

Bulur yalnızlığını,

İncisi düşmüş bir yüzük gibi takar parmağına.

Kalbi nur değildir.

Sur'eti hiç değil.

Yalnızlığa kesen yüreği,

Buz kesiği elleri,

Kanatır ellerinizi...

Kanatlanır.

Yok semada alır son soluğu..

"Yaralı bir güvercin olsaydım keşke",

"Ya da yaralı bir at" der...

Vursalardı gözlerimden

Acımadan tek bir kurşunla...

Kurşun kadar ağır o hava,

Dinseydi.

Dinleseydi.

Dinlenseydi.

Hafifleseydi,

Ölü kuşların kanatlarında.

Bulutu atsaydı yüreğinden,

Yağmur yağdırsaydı Tanrı,

Halen yeşil kalmış yapraklara

Yeniden doğsaydı çimenler.

Bir çiğ tanesi olmaya bile razıydı.

Ya da bir damla, o denizde,

_Kızıl_

Yağmur olmaya razıydı,

Bu kurak mevsimde...

Yansaydı yine,

Yansaydı...

Üç harfli o aşkın yerine.

Aşk olsaydı...

Kurumuş dudaklar bir damla ılığa muhtaçken,

Lal olmuş dillere.

İlk ya da son söz....

Hep aşk olsaydı.

Aşksızlığının,günahsızlığının girdabında.

Kim bilir kaçıncı kez olduğu gibi,

Boğulsaydı, _sahte_?

Buna da razıydı.

Duyuramadı duasını Tanrı'ya,

Duymadı Tanrı..

Azabın içinde kahır oldu.

Kahır ağladı.

Ağırdı ruhu,

Aman ağladı.

Zaman,

O'nunla birlikte,

Yok yere...

Bu şarkıyı bitirseydi keşke.

Keşke sussaydı keman.

Keşke susasaydı.

Sustukça susasaydı aşk,

Yaşama, yeniden.

Keşke dinmemiş bir yağmur

Keşke saklanılacak bir mavzer...

Keşke içinde kaybolduğu,

Unuttuğu

Kuyudaki

Yankı olsaydı.

Ve duysaydı(nız) sesini yeniden...

9-Nisan-2010