Yan/ıl/gı

evet;

seni bilememişim,

sevgiye aç

kocaman kocaman

sarılmaya muhtaç olan

bir tek benmişim galiba..

küçükküçükküçük

kü-çü-men-cik

bir tanrı parçacığı kadar

sarılsaydın

sarmalasaydın yalnızlığımı

öpseydin

güzel ve ıssız garipliğimi

nasıl da sevinirdim çocukça

sevinirdin,

sevinirdik

ikimiz yaşadıkça..

ahhh bilseydin

bir bilebilseydin

benim

nice fırtınalardan sıyrılıp geldiğimi

ve yıldızım sayıp,

rotamı sabitlediğimi

sana;

insan sarrafı olmak

aşka kâr etmiyormuş

ben çoktan anladım da

ahhhh ula uslanmaz deli yürek

sen de anlasana!

müneccimlik desen

akla zarar

"ahir'i mutluluk" diye

düştüğüm bu yolda

kupkurak

yakıcı çöllerde veriliyormuş

meğerse tek mola..

kavuşmak

ve mutluluk düşü

dönüşünce

ap-acı bir seraba;

sevmenin

tüm renkleri soldu,

kurudu,

hepten susuz kaldı

"aden" denilen

içimizde ki o vaha..

şimdi;

sağanak gibi yağan

afetten farksız

acı sözlerini,

kırk beşlik bir plak gibi

günde beş vakit

Ders diye dinletiyorum

hep senin isminle

çınlayıp duran kulaklarıma..

ne zaman

bebek narinliği

o öpülesi ellerinin

avuçlarımda sıcaklığını hissetsem,

anımsasam,

sanki

acımasız bir şamar olup iniyor

o da

yakıcı gözyaşlarımın

iz bıraktığı yanaklarıma..

oysa ben

böylesine

susamışken sana

senin geceler boyu

asit yağmuru gibi

saf-i keder olup

susuzluğuma yağacağını,

bu masum aşkı

doğum anında boğacağını,

Üstelik

tam da yörüngene girmiş

yaşam çizgimi de eşitlemişken sana.....,

nasıl,

nasıl bilebilirdim ki;

senin

kasırga tufanı olup

gecemi gündüzümü

eksenimi kaybettireceğini

bana!

17.11.2020