Yankılanası Şeyler

(I)

bir gemi

liman diye yanaştığı kıyı

vicdanı kayalıklı bir kişi

yüzse demir atacak yeri yok

kaçsa demir almak bilmiyor hikayesi

bütün yükü

sevişmesi işlemeli o kadın sesi

en sevdiği şarkının iki yüzlü ezgisi

ilk yüzüne kim taparsa tapsın

artık ona yetmiyor

diğer yüzünün bu şiirde yeri bile yok

kalp kırmanın havalarda uçuştuğu bir hayatta

kırılmamayı başarmış bir ayna duyuyor bunları

konuşma sırası ona geçtiğinde

gerçeklere bilenecek..

(II)

bana kalırsa -ki kalmaz ya- bu dokunuşlar zehirli

kendini bulmana engel bunlar

girme o kapıdan

v/azgeç o tenden

bu terli susuşlar bastırıyor iç sesini

özgürlüğe ait olmayan o rüyadan geçme

bütün o "beni boşver"leri kaldır at pencereden

eskiden kim olduğunu hatırlat kendine

sana kalırsa -ki kalmaz ya- iki çay söyle ikisi de açık

neler oluyor diye sorana

artık eskisi gibi olmuyor de

o evler, o odalar bizi affetmez

o kuşlar bir daha geçmez üstümüzden

ıslatmaz bizi o sıcak yağmur

ıskalamaz artık bizi o keskin sözler

sen söyle bütün bunları

çarpılıp çıkılmaya alışık bir kapı gibi dim dik söyle

elanın beladan farksız oluğunu anlat

ağlamakla p/uslanmayan gözlerini

bir ihtimal ki anlat ona hatırlasın

üstüne basıp geçtiğini..

(III)

ne çok şeyi anlatır gibi sus sonra

bütün yankılanası şeyler adına

bırak kulakları tanrıyla konuşsun:

"göz kapakları var da Tanrım,

kulak kapakları neden yok?" desin

kan-durmaz kesikler açası sözlerin

çınlayıp dururken aklında..

ona kalırsa -ki kalır- tutukluk yapmayan bir silah gibi

haykırır bütün bunları

göz bebekleri iki mermi çekirdeği

dili tetiği çekerken, titremez yüreği

kendi yoluna gitmene dahi izin vermez

yıllar sonra bile sızlayan yarası

Tanrım diyen sen olursun bu defa

Tanrım, bir deli aşk düşürdün kalbime

kırk ayrılık çıkaramadı..

Not:

bazı insanlar sevmeye hiç gelmiyor

bazı insanlar hiç geri gelmiyor

bazı insanlar hiç bile değil artık

17:59 09.10.2016