Yansımacı

Büyülü bir merdivenden çıkıyordum

İçeri girdiğimde soğuk bir loşluk

Sonsuz gölgeler içinden çıkan renkler

Renkler ve sen...

Solgun bir ihtiyar gibiydim seni süzerken

Saçların dağınık, gözlerin buğulu

Küçük bir gülüşün içindi bu beste

Kokusu ilkbahar gibiydi

Ve her anı için ölürdüm...

Yazarken tüm kaderi ellerimle

Kalemimden çıkan bir şehvet

Ve bir nefret

Bir yansımaydı bu

Karşı kıyıda görünen başka biri vardı

Bu puslu ormanda bir de sen

Ve ben, yansımacı....

Tanırsın belki

Korkularındım ben senin

En köklü isteksizliklerin

En acı histeriklerin

En korkunç nefretin

Ve belkide ölümündüm...

Yada hayatın !

Başlangıçların

Değişimlerin

Ve belkide yansımaların !

Tanırsın beni, yansımacı....