Yapay Vitrin

***

Gülüşlerimiz plastik çiçek gibi şimdi

Kokusu yok hiçbir samimiyetin

İçi karanlık bir mağaza gibi derin derin

Herkes kendi vitrininin ışığında parlıyor

Bir çift göz bile dokunmuyor Ìnsan’a

Filtreli yüzlerde kaybolmuş tüm gerçeklerimiz

Kalabalıklar içinde yalnızlık büyüdükçe büyüyor

En parlak meydana sessizlik düşüyor

Reklama dönüşmüş sevgimiz bile

Sözlerimiz hazır kalıp, duygularımız kiralık

Oysa içlerde kırık dökük bir yankı kalmış

Bir “iyiyim” cümlesi ise asılı dudağımızda

Camdan hayatlar kurduk birbirimize böyle

Çatlamasın diye susuyor herkes nedense

Ruhunu saklayan modern Ìnsanın

En çok kendine sürgün kalbi de

Ve aynalar bile yalan söylüyor bize

Her yüz biraz eksik, biraz yabancı kendimize

Kendi sesine bile uzak düşmüş Ìnsan

Kayıp bir yolcuyuz sanki kalabalık içinde

Bir çocuk masumiyeti arıyoruz hâlâ

Eski bir şarkının unutulmuş notasında

Ne zaman içten bir kahkaha duysak

Durup durup bakarız özlemle birbirimize

Dokunmak bile dijital oldu bu günlerde

Eller değil ekranlar değiyor tenimize

Bir “çevrimiçi” ışığı kadar yakın herkes birbirine

Ama kilometreler giriyor kalbimize

Şimdi herkes biraz yorgun bir şehir

Ne ışıkları gerçek, ne de gölgeleri

En pahalı yalnızlıklar büyüyor içimizde

Gösterişli hayatların gökdelenlerinde

Kimse kimsenin kalbine uğramıyor artık

sevay