Yara Mevsimiydi Hayat
HÖ
nicedir sakinliğimi arıyorum
öfke nöbetlerimin dehlizlerinde
durulacak gibi de değilim
durulmam için bir sebep de bağışlamıyor hayat
bir şey bağışlamadığı gibi
alıp götürdüklerini saysam
en çok
sol yanımdan yaş dökülür
ah bir de sözcüklerin ruhunu alsa diyorum
rahat edeceğiz ikimiz de
aslında
ancak
hangi ocakta dövüldüğünü bilmediğim
bu kadim sözcükler
öyle sağlam ki
ne zemheri
ne de temmuz güneşi tesir ediyor zırhlarına
insan neylesin ki bu gücün karşısında
kaburgalarımdan çoktan geçtim de
etimin
onlardan güçlü tek yanı
yaralarım
sıkça kanar oldu
ve göğsüme
soluksuzca uzanıyor
incitmesem de hiçbirini
kuşların kanatlarına
göveren ağaçlara
dallara ve köklere
ve çiçeklere
özellikle de papatyalara
saydıklarım
ki ben en çok
ayaklarıma dolanan baharlarda kanarım