Yarım Delilik
Karanlığı sürdüğümden beridir tenime
Kıyameti gördü sadece düşlerim
Sonu cehennem olan bir savaşın
Her iki tarafındaydım
Kılıcı tutan o acımasız el
Yine o kılıçla parçalara ayrılan zavallı beden
Bendim her şeyin katili
Katledilmiş olan o adsız da ben
Doymuyordu ruhum
Tehditkar bir açlıkla kendimden geçmişken
Ruhumdaki katilin oyun parkıymış gibiydi dünya
Kanatları kanla yıkanmış kuşlar uçurdum gökyüzüne
Barış öldü
Sadece kıyım var diye haykırıp durdum
Yarım bir deli gibi gökyüzüne
Kendinden öncekileri varlıktan silen
Geleceği karmaşadan ibaret iblisler türettim zihnimde
Her bakışı ölüme zorunlu bir davetti
Ben ise koltuğuna zevkle kurulan
Düşmanının kafatasından kanını içen o komutan kadar şendim içten içe
Defterler doldurdum kanlı harflerle
Ezip geçtiğim çiçekleri
Kanatlarını kopardığım kelebeklerin
Göğsümden söküp çıkarttığım kalbimin yarısının
Hepsinin her bir ahını gurur tablosu gibi işledim içine
Neydi beni bu kadar yollardan çıkaran
Yönümü
Ruhumu böyle karartan
Hatırlayamadım hiç
Ama
Anladım bir süre sonra
Söylediğim her yalan
Var olmak için ihtiyaç duyduğum bir silaha dönüşmüştü zihnimde
Ve ben o yalanlarla
O “ İlahi Gizemlinin” bahçesine süzülen sinsi bir yılan gibi
Kana buladım o cennet bahçesini
Yetmedi
İmzamı attım “ İlahi Gizlinin” suretine
Yüzümde kendinden geçmiş bir gülümsemeyle
Aslında içimde
En derininde sakladım
Asla gün görmemesi gereken asıl sebebi
Hesap vermek için olsa da
Bir kere görebilmekti o “ İlahi Gizemliyi”
Ama
Öyle bir tutuldum ki karanlığa
Bir süre sonra
Ne o “ İlahi Gizemli” bilmek istedi sebebimi
Ne de ben durdurabildim içimde giderek büyüyen o geceyi
İşte
O günden beridir
Susarak öldürüyorum
En derin hislerimi