Yarın...

Koşuşturmalarla geçiyor yaşam

Anlamsız yüzler giriyor çıkıyor hayatımıza

Savruluyoruz gün doğumundan batımına kadar

Geceyle buluştuğumuzda ancak

Görüyoruz yüreğimizi,

Ve soruyoruz

Bitmeyen arayışlarımızın adı ne...

Ne kadar kolay kanıyoruz,

Ne kadar kolay göze alıyoruz

Bizi tüketip, yok edecek kararları

Düşünmeden, korkmadan adımlıyoruz

Umutsuzluğa açılan yolları

İpimiz kendi elimizde

Biliyoruz aslında, darağacı karşımızda

Yine de sakınmadan devam ediyoruz

Anlık yaşadığımız zevklerin boğduğu, sahte dünyaya

İncitmek değil, incinmek var özünde

Aldatmak değil, aldanmak

Sonrasında yüzleşememek aynalarla

En can yakıcı olanda

Dibe vurmak

Yüceldiğimizi zannettiğimiz anda...

Ne zaman tükettik biz saf ve gerçek sevgiyi,

Ne zaman değişti, değer yargılarımız

Emekle büyütmek lazım dediğimiz sevdamız

Nasıl kaydı gitti, hoyrat ellerde

Kim değiştirdi duygularını insanların

Dünya mı kirlendi,

Kirlenen bizim doymayan aç beyinlerimiz mi?

Ah hayat

Ne varsa yaşayamadıklarımıza inat,

Gerçek duygu adına,

Çıkar birilerinin hapsettiği zindanlardan

Geri ver bize, sahte olmayan, yalansız hallerimizi

Sevdiklerimizin gözlerine bakalım yeniden tüm korkusuzluğumuzla.

Silelim ellerimizle acıya dair ne varsa...

Sussun istiyorum bir anda her şey

Yoruldu yüreğim etrafında ki aymazlıklarla

Kapatmak istiyorum kulaklarımı yalanlara

Bu gece uykuya dalıp,

Yarın...

Yarın...

Açıvereyim gözlerimi aydınlık bir sabaha...