Yarınları Unuttu

Sessizliğin kilidini kırdı

Ve dilsiz kelimelerle bir-iki cümle kurdu

Yarenlik yapacağım diye

Tümcelerin belini kırdı

Sus dedim susmadı

Sözleri devirdi

Gülüşleri öldürdü

Açtığı yaraya acıyı denk getirdi

Ve göğümün bütün ışıklarını söndürdü

Yanlışı yanlışla kapattı

Boş bir masal uğruna

İçimdeki boşluğu yaktı

Kendince aklımı yanılttı

Oysa,

Akşamlarında güneşi gizleyen

Kurşun geçirmez yarınlar vardı arkamda

Sardunyalara baka baka büyüttüğüm yarınlar...

Onları unuttu...

Ankara / 14 Ekim 2012