Yarısı Atlı Hüzünlü Karıncalar

manolya mezarlıklarında akşam oluyordu, uyandım

baharı hüzne elleriyle taşıyan karıncalar gördüm, yarısı atlı

çok geçmemişti, rüyanın içinde bir rüyada olduğumu anladım

gece yarıları uykularıma bir çınar devriliyordu, kararsızdım

aynaya bakıp içinden çıksa mıydım yoksa kalıp durulsa mıydım

miskin miskin güldüm kendime sonra, biraz da ağladım

çocukluğumdu kayıp giden ellerimden, anladım