Yaşadığın Silinmiyor

Sevmeyi beceremeyenler

zamana bırakalım diye

bir kaçış yolu buluyor,

ve gün geliyor

insan kendi yarasına bile

pansuman yapamıyor.

//

Evimi sever gibi seviyorum seni,

şiir yazar gibi,

saçlarında gezdiriyorum ellerimi..

ve ne vakit

deyse gözlerin gözlerime,

haritası yeniden şekilleniyor

seni sevmişliğimin,

Meyhanelere.

gamsız girilmiyor...

//

Sen sarılınca,

canım çıkıyor da gıkım çıkmıyor.

çünkü biliyorum,

birlikte

ıslanacağımız yağmurlar yakın.

Bazen,

iki cümle bile yan yana gelemiyor...

//

Sesimiz

kaybolacak gökyüzünün renginde,

sen gülünce

yanağında beliren

boşluğa sığdıracağım şiirlerimi.

Öpeceğim

anne şefkatine hasret boynundan,

soluğunu

hissederek uyuyacağım..

ki biliyorum sevgili

biliyorum

yazdığını siliyor da insan

yaşadığını silemiyor.