Yasak Mevsim Korkusu

gözlerimin beşiği sanrılarımda her ılık yaprak

günahsız bir mendildeki ilk kan lekesi kadar ezik

ben sensiz ölürsem bütün eceller dul kalır sonrası

sonrası tufan değil hiçbir sonumun yeşil saçlarımda

yeşil saçlarım sarardığında hızlandı kargaşa

çocuklar yolsun istiyorum üzerimdeki çiçekleri

kavak ağaçları olur mu bilmem ama sanırım

sahiden dökülürüm karışmak için sendeki kırlara

belki...

yaylım ateşindeyim anıların

ayağımı bastığım taşta bile

beni vura vura söndürdüğün yerde sokağı oluyorum

seni özlemenin

sokağımda yoksun sokağımın bir adı yok

ve geleceğin gün öleceğim

sokağımın adı sadece sen olacak...

artan sonbaharlarla yıkıyorum yoğunlaşan heyecanımı

yasak bir mevsim korkusu sarıyor her anımı korkmamalıyım

buz gibi sabahlarına uyandığım bu dipsiz kuyunun çıkrığının ucunda

isimsiz hazanıma kırgın bir kır kuşu

bütün iklimlere yabancı bir göç zamanı yağmuru olsa da

korkmamalıyım...