Yaşam Düşü

Ruhumuza fısıldanan o tatlı rüya…

Düşlediğimiz yaşamdı bizi büyüten,

İçimizde kuruyan bir düşmüş güya,

Dönüp dolaşıp ölümün kucağına iten.

Aynalarda sönmüş o ilk bakışlar,

Işığın ardında büyüyen gölge…

Mevsimler geçse de dökülse yaşlar,

Her yolun sonu varır aynı eşiğe.

Karanlığa yenik düştü her sabah.

Bir gölge misali geçtik zamandan,

Ne bir ses bıraktık ne kırık bir ah…

Ayrıldık bu nihayetsiz limandan.