Yaşama Sevinci

uzaklaşıp üşümeye gittiğinde

şehrin sokak köşelerine göz gezdirip

tanıdık bütün umutlara seni sordum

kimi çok insan olup ağladılar

kimi çatılara konan beyaz kuşlar

sulara savruldum neşeyle

tabelaları yorulmuş eski bir sinema

heyecanla karınlarını kaşıyan

boş zaman geçidinden geçip ulaşacağı perdeye

seni çok seviyorum diyen siyah beyaz

saçları şehvetli sevgililer

dayanılmaz olur uykumuzun çıban başı

sayana kadar geçen süreye

evet sen sıcak koynumda gezen alev

acılarımın dindiği yerde

ansızın unutulmuş biri oluyordun

karanlığın dudaklarıyla öpüşmeye gidiyorum

ben bir çocuğun çabuk kaybettiği

ve sonra umuda göz kırpan yaşama sevinci

ne olursa olsun

üzülmeyeceğim

incir kokusuyla güzel yaz akşamlarının kaynaştığı

hafif duygular

ve esrarengiz sınırları aşıp bize varan

içimizin doruğuyla sevişen rüzgar

uyut bizi

uyanıver sonra sonsuza.