Yaşamak Isterken Neden Ölümü Tercih Ediyoruz Hala

Hepimiz birer çocuktuk

Dal yaprağında ağaç dalında

Hepimiz mutluyduk çünkü çocuktuk

Toz pembe rüyalar görür

Her şey o an olacak sanırdık

Hayatı daha tanımadan

İçinde kaybolmaya hazırdık

Çocuktuk umutların peşinden koşar

Yakalamayınca ağlar göz yaşı akıtırdık

Yürümekten eskimiş kaldırımlara

Yol kenarındaki ağaçlara aşkımızı kazırdık

Anlardık yaş on sekizdi sevmeye sevdalı bir yürek tanırdık

Aşık olur ayrılır bir daha severdik hiç umursamazdık hayatı

İçinde kaybolurduk aşkın

ve hayatın bir kenarından yeniden başlardık yaşama

Ömür içinde ömür geçerdi senin ufacık yüreğin bilmezdi

Günler erirken bir tabak suda sen o tabakta kendi iç dünyanı bilirdin

Yaşın yirmi iki olsa da çocuktun sen masumdun hala

Gençliğinin ilkbaharı başında kavak yelleri gibi eserdi

Umursamazdın hayatı oysa

Bir gün geldiler aldılar en sevdiğin türküyü elinden

Çocuktun sus tun hiç bir şey diyemedin

Öylece baktın ardından

Sonra hayatında ilk defa küfür ettin

Lanet ettin umudu alıp götürenlere bir sitemdi aslında

Çocuğum bu daha ilk

Ve yaşadığın hayatın içinde ufacık oyun ufacık bir aldanıştı bunlar

Nerden bilirdin çocuğum nerden bilirdin

Mas mavi gözlerin hayatın deniziydi sende

Geçen yıllar arasında dağıldın kırıldın eridin bittin

Görmedin kendini yaşadığının farkında değildin

Ömür senide tüketti hiç acımadı sana

Ve hala aklına bir soru takıldı

Çocuk yüreğinle sorarken bana

Gözlerim bir kez daha doluyor yaşlanmış gözlerine bakarak

Ve sen diyorsun ki

Yaşamak isterken neden ölümü tercih ediyoruz hala