Yaşamaya Ağıt-Trenlerin Ölümü
-kıyılarımda yaşama korkusu-
bir gece lahdi misali örtülen
kimliksiz ölülerin üzerlerine
yakışıksız kaldırımlar
göz bebekleri çamurlarında
yaşama sarılma çabası ile
dikenlerini sakınan
morg mavisi güller
dinleyin
siz ihtişamlı bahçelerde güneşin
emanetleri halinde yetişen türdeşlerinden
pek daha pek fazla güzelsiniz
kirpiklerinize değen çamuru boş verin
ve şu zor suale cevap verin
insana kavratabilir mi ağzınızın kenarına takılan
unutmanın mahiyetini öksüz, yılgın şiirler
-
ben gitseydim eğer öyle aniden
öyle dolu dolu gitseydim
soğuk bir yaşanmamışlıkla
değişmezdi hiçbir şey eminim
vaktinden geç gelirdi gazete
beni aramak ertelenirdi
neleri ertelemedik zaten
kaldı mı ötesine itmediğimiz
üçüncü sayfa haberleri
İstanbul'u az mı kirletirdi
sen geç öğreneceksin diye
ama giden sen olduğundan
tam vaktinde ulaşır bana
senin merakın
kuruturken yaprak yaprak
alın çizgilerimi
terli bakışlarla
haberler arası döner dolaşır
seni bulamayınca
yüzüme Da Vinci' den hafif
belli belirsiz bir tebessüm çökerdi
garip artık seni bulamamak kendimi
alıp uzaklardan bana geri getiren
ve sana gelecek durumum yok
bütün o kocaman demir tabutlar
metal sürgülerini kapatıp altlarına serili
büyük büyük susmalara büründüler
tek bir çığlık
tek bir saat tıkırtısı yok
korkuyorum
hasret bıçaklanmalarıyla ölüme giderken
seni öğrenmelerine
herkesin kendi siyahına katlandığı, karanlıkların
korkuyorum
ismini vereceğim diye