Yaşamaya Direnmek

Direndiği kadar yaşamak

Son bulmayacak bu ömür

Bir gün doğacak diye güneş

Sonuna kadar bekleyeceğim

Ellerim ruhumdan bir parça

O gün güneşi

Ellerimle seveceğim

Göğün kokusuyla sevindiriyorum çocukları

Neresinde mutluluk ağlamanın

Gözümden akanlara

Yelken yapıyorum kağıtlarla

Süzülürken hayallerim

Anneler çocuklarını okşuyor

Ağıtlarla

Doğrusunu ya da yanlışını bilmediğim

Binlerce hatanın en zavallı kurbanlarından

İki parça canı kalmış düşlerimi

Rüzgarda sallıyorum

Ve güneş değmiyor ellerime

Ah ediyor çocuklar gülmeye

Ruhumu ahlıyorum

Kolu kanadı kopmuş

Ağaçların bile artık

Tertemiz yüreği yokmuş

Buraya kadar dedi yaşlı amca

Geldim, yoruldum, soldum

Karahindibasını üflerken rüzgar

Ben de kurudum

Öptü gözlerinden yaşamanın

On dokuz yaşındaki yalnızlığım

Konuşamadım

Öyle ya bunca zaman

Ben hiç yaşamadım

Ortasında dünyanın

Yusyuvarlak bir sevmek var

Ağzında kuşların

Bir gram ekmek yok

İşte bu yüzden gök delsin dünyayı

Tam on dokuz yerinden

Öcünü alsın yaşamak

Seveyim derken

Eriyenlerin

Benim gözlerim kapalıdır

Gündüzlere

Çünkü güneş ekmek vermez hiç

Sevenlere

Değmez mutluluk

Gülmek isteyenlere..