Yaşamı Duyumsamak

yağmur yıkıyor kenti

saçak altlarına kadar

önce usul usul

ardından oluk oluk akıyor

mazgallara çamurlu sular

pırıltısı gözalıyor

arnavut kaldrımlarının

sonra diniyor

sessizce

en çok

güvercinler memnun

nemli de olsa

küçük bir çocuğun

avucundan serpilen buğdaylara

Konak meydanında

bu sabah....

....

bu sabah

yaşamak;

bir yağmur sonrası

gökkuşağı altında

dinleyebilmek

doğanın şarkısını

yeşile giyinirken

ovalar

bağlar

sırtını dağlara yaslayıp

ciğerlerine çekmek

iğde kokusunu

martıların

denize karışan seslerini

duyabilmek

kapayıp gözlerini

maviyi katmak

renklerine

hayat tuvalinin

yaşamak;

_kentin betonlaşan ruhunu

ve bin yıllık pasını

yıkması yağmurun_

ve

doğurması doğanın kendini

yenilemesi

yüreğime dolması

doğması yüreğime...

yaşamak;

bu sabah

Konak meydanında

bütün güvercinler doyarken...