Yaşanılmışlıkların Artıkları

Artık ne destan yazmama gerek var,

Ne de şansa ihtiyacım.

Üzüntülerin krallığında çığır açan ben;

Eskisi kadar seviliyorum,

Bir o kadar da sevilmiyorum.

Sonunu göremediğim bir ipte

Tek başıma ve yalın ayak yürüyorum.

Rüyaların derinliğine kadar yolum var.

İnanıyorum...

Ne düşüncelerin merkezinde işim var.

Ne de vurdumduymazlığın sınırında.

Her zaman ki gibi ortalarda seyiriyorum.

Ne gemiler selam gönderiyor bana

Sonsuzluk limanından gelen.

Ne de başlangıcını bulamadığım aynalar

Göz kırpıyor eskisi gibi.

Gözümü korkutan kara kış rüzgarı da

El sallamıyor artık

Uçurum kenarından.

Kahkahalarına katlandığım kuşların da

Seslerini duyamıyorum artık.

Ne kendimi buluyorum bu labirente.

Ne de kendimi tanıyorum bulmaca sayfalarında.

Sonunu getiremediğim şiirlere de acıyorum.

Bilmiyorlar mı ki

Hangi ellerden çıktıklarını?

Ama bu şiirler yaşanılmışlıkların artıkları...