Yaşantım Da Akşam

En sonunda beni

İsyan ettirdiniz

İnsanlığım haya ediyor

Çekildim kendi kabuğuma

Sus pus lal oldum

Kaçtım uzaklaştım

Sahte gülüşlü dostlardan

Gözlerin görmediği

Kimsenin bilmediği

Hayatın durduğu

Issız örenlerdeyim şimdi

Saç sakal karışmış

Yaşım bile belli değil

Mekan tuttum izbe bir köşeyi

Tek meşgulüyetim

Başımın üstende

Rutubetli duvar köşelerine

Ağ ören örümceklere

Boş boş bakmaktan ibaret

İçim titriyor kalbim titriyor

Ağ gibi karma karışık hayatım

Üstümde yorgan niyetine

Yırtık bir ceket

Ömrüm kadar kısa

Başımda yastık yerine bir taş

Bahtım kadar kara

Sırtım hiç yadırgamıyor

O ebedi olacak

Topraktan döşeği

Tek duydugum ses

Az ötemde bulunan

Mezar taşlarına tünemiş

Uğursuz başkuş sesleri

Belli ki beni çağırıyorlar

Sessiz şehir topluluğuna

Yaşantımda akşam oluyor

Her yer zifiri karanlık

Varlığım yarı ölü

Gülücükler dudaklarım da donuyor

Beynimi tırmalıyor

Zalim bir fırtına

Kaderimi ugulduyor

Gecenin kulağına

Korkuyorum

Ümitsiz yarınlara ermekten

Korkuyorum

Ansızın bir meşhule gitmekten