Yaşarken Yeşermek Düşüncesi

Bir tohum var, yeşermek isteyen

Kökleniyor haşince, ışığa koşar gibi.

Bir fidan var, toprağına gölge yapmak isteyen

Dal uzatıyor özgürce, rüzgarla dans eder gibi.

Bir ağaç var uzakta, koca bir kereste şimdi,

Dik durmuş zamanında, ama yorgun ve eğilmiş gibi.

Kabukları çatlamış, dalları solmuş,

Kendinden kopmuş yaprakları rüzgarla savrulmuş.

“Ben buyum,” diyor, koskoca bir yığın kereste.

Toprağa sıkıca bağlamış köklerini,

Ama her şeyden biraz eksilmiş,

Genişlemiş havaya doğru, ama derinlerde tükenmiş.

Koskocamansın, diyorlar ağaca,

O ise sessizce iç çekiyor:

“Büyümek isterdim gökyüzüne dokunacak kadar,

Toprağa gölge, kuşlara yuva olacak kadar.

Hep düşündüm, hep bekledim;

Yağmurları, rüzgarı, güneşin batışını.

Hep yarını diledim, hep yarına saklandım.”

Şimdi buradayım, diyor,

Kendi köklerinden yorulmuş,

Ama hala ayakta, hala gökyüzüne bakıyor.

"Büyümeyi değil, büyürkenki hissettiğim güzellikleri isteseydim diyor"