Yaşasın Kötülük!

Bir damla suyla beslediğimiz koca bir zafere

Yalnızca buğulu bir bakış kadar uzağız.

Sevmeler, sevilmeler ve de affedişlerdi,

Bizi yaşamın buruk durağında bekleten,

Bir teselli yeter sananlar bin sevdadan

Uzak, hırçınlaşıp göğü delmeye çalışanlar

İse yeni bir aşkın davetlisi oluyordu.

Hayat bu kadar acımasızken sevilebilirliydi

İnsan? Dostlar bu kadar masumken kırılabilir miydi?

Neyin esiriyiz ki tüm yanlışlıklarla dostuz.

Kötülükle kardeşmiş gibi iyiliğe düşman olmuşuz.

Cüretimiz yok artık sevmekten yana.

Çiğ süt içmişiz kana kana.

Zamanın kolları sarmaz oldu bizleri.

Unutulur sevdanın geçmişteki izleri.