Yaşayamadıklarımsın..(babam'a)

şimdi diz çöktüm önünde

sana dair keşkelerimi

birer birer yargılıyorum.

istemezdin böyle gitmeyi biliyorum

istemezdin beni böyle üzmeyi

ama

elimde değil baba

hasretinden alev alev yanıyorum

yaşım o zamanlar daha onsekizdi

şehre yeni yeni akşam çökerdi

ben balığa çıkardım arkadaşlarımla

sen işe koşardın

geç kalmanın telaşıyla

doğru ya

benim yüzümdendi yine her zamanki gibi

beni beklemiştin dün gece sabaha kadar

ben yine unutmuştum sana haber vermeyi

yine üzerime giyinmiştim yani

her zamanki avareliği..

kızmazdın bana,kızamazdın

hep aynı şeyi söylerdin geç kalmalarımda

"oğlum;sen benim yaşayamadıklarımsın"

keşke yaşasaydın be baba....

benim işlerim hep gönül işleriydi o vakitler

her sabah başka başka söndürürdüm feneri

benim gülmekten çenem çatlardı

senin soğuktan ellerin

ben uyurken yüzümü okşardın

sertti ellerin

anlardım

uyanırdım

yüzün çok sert

benim soğuktan çatlayan ellerim

seni bu yüzden mi uyandıramıyor?

keşke uyansan be baba..

ben senin değil

sen benim yaşayamadıklarımsın..

hala baba olamadım mesela

hala toprak olamadım

kızma....

senden sonra daha sert seçiyorum cümlelerimi

güçlü görünmek adına

daha yıkıcı yapıyorum hamlelerimi

daha bir öfkeli bakıyorum hayata

yokluğunda

içimde bir kor var sen olmadığında

yakıyor....

ama derinlerde bir yerlerde

bir çocuk ağlıyor hala

hıçkıra hıçkıra

görmezler baba,meraklanma...

sen benim kabul olmuş tüm dualarımsın

sen benim masallarımın baş kahramanısın

ben senin değil

sen benim yaşayamadıklarımsın

keşke yaşasaydın be baba.....