Yaşayan Ölüler Şehrinde Çelişkili Tövbeler

Gazzenin arka sokaklarında bir çocuk

Soluk soluğa koşuyordu

Ve ellerinde

Horoz şekeri gibi ölümü tutuyordu

Suspus konuşkan dillerim

Çöller kadar sessiz kelimeler

Gelip gidiyor dilimin ucunda esmer elli çocuk

Kudüs kirpiklerimde, Küllerinde kıvranan sancılı bir Anka bu gece

Ansızın çıkıp gelince siyon yıldızı, dayayınca arsız dudaklarını

Çocukların masum dudaklarına, söküp alınca iliklerinden bütün masalları

İki mısra arası bir şiire sığışabilir diyorlar Ç o c u k ve B a r u t

Yaşayan ölüler şehrinde K a n akarken O l u k oluk

Vicdanıma K a n sıçramadı ki diyor insanlık

Utanç içinde gölgelere saklıyor kendini aydınlık

Sırtını sıvazlayıp ipin ucunda sallanan kelebeklerin

Köküne kibrit suyu, İnsandan önce ö l d ü insanlık

Söyle bana

Şimdi sana maviyi kim anlatabilir e s m e r elli çocuk

Vahalar küçük bedenlere dar gelecek tabut bu gece

Tövbe çukurları kazıyor ironik merhametle kendi bedeninde

Ağlama yavrucağım İncinir kirpiklerin yanar tutuşur Filistin

Siyah avuçlarında ana rahminden kopardığın kan

Ebabil pençesinde n u r senin " parmak uçların "

Sakın u t a n m a , saklama yavrucağım

Kara olur elleri, kaderi kırılmış kalemle yazılan çocukların

Bak Davudun dudaklarında şaha kalkmış Allahû Ekber

Semâda secdeye durmuş küçük ölülere ağlayan melekler

Çiçek açmış musallada kara sabun kırıntıları, kuru güler gibi

Yedi kollu şamdan evleri aydınlatsın diye mi öldün sen

Şimdi aydınlığı sana kim anlatacak esmer elli çocuk