Yasin Nefesinde

Konuşurken dikkat et, sen gidince söz kalır

İnsan insandır amma, manasında öz kalır

Bir mekâna girerken, evvela bir selam ver

Muhabbet güllerini; yavaş, yavaş topla der

İnsanı insan yapan, edeb ile hayâdır

İnsana duruş katan özündeki mayadır

Eğri ile doğruyu, elbet bir tutamazsın

Yalanı söyleyip de doğruyu yutamazsın

Aslına baka baka, aslından kaçamazsın

Değilsen eğer ferhat, dağları aşamazsın

Bütün yolların doğrusu menzile giden yoldur

Şu ölümdü dünyada, kendini bilen kuldur

Arıyorsan gerçeği, yürek özünde ara

Allah de sana yeter, düşünme kara kara

Tefekkür eyle her an, gönül gözün açılsın

Şükür ile sabır et, sana nurlar saçılsın

Dünya fani bir durak, ezanların sesinde

Elveda diyeceksin, bir Yasin nefesinde