Yaşlılığın Asası

Şehirler geçtim

kasabalar, köyler

kaldırımları ıslak sokaklar

Neresindeyim zamanın?

Hangi gün, hangi ay, hangi yıl

Hangi mevsimler geçti?

Avuçlarıma dolanan saçlarımdan

bilemedim... Kayboldum!

Bir sizi unutmadım...

Ne acı

kıyısız denizlerde

kulaç atmak yarınlara

Ah! Ne acı

oğul dalında

dokunamamak bulutlara...

Sessizce iliştiği pencerenin kıyısında,

karanlık gülüşlü gecenin gözlerinde

uğultulu bir yalnızlığın

orta yerinde kalmıştı

Bakışlarında gezinen hatıralar

ruhunu doyuruyor

gülümseyen ağzını

gözlerinin yağmuru ıslatıyordu

Kaç vakittir

yüzü yollara serilmiş

çocuklarını bekliyordu

hani, onlardı

yaşlılığının asası! ...

Vakitsizliğin bahanesine yenik

annelerinden habersiz

tatil planları yapıyorlardı...

Bilmiyorlardı

sararan güz çiçeğinin

pencerenin kıyısında

yağmursuzdu toprağı...

Bahtsız kaderini düşündü kadın

Şafak sökmüştü

sessiz, yeşil bir çoraklığa

Ölmek, belki düşündüğüm gibi

hafif bir ıstırap değil

Hiç solmayan eksizsiz mutluluğa

teslim edin beni...

Diye bildi

titreyen sesiyle usulca...

Film bitmişti! ...

...

Küçük bir hikaye yaşlılığımızın asası çocuklarımıza...