Yaz Cellat

kadın sordu,

ellerimi oyaladığını sanan kalemlere itimadım yok

beni saran kurşun kokularını nasıl imha edeceğim?

adam konuştu,

kurşun kalemin yasal suçudur, yazarken öldürmek

yazdıklarını biraz da severek öldüreceksin...

.

.

.

köprüler kuran yalancı bir sancı gibi iki uçurum arasında

geçsem acıtacak tüm bildiklerim, kalsam aklımda kalacak

bilmeyeceksin,

avuçların ölse senin

benim parmaklarım kanayacak önce

fotoğrafları içine gömse duvarlar

benim içimde tozlanacak önce gözlerin

sonra gök sonra yer

sonra ağlayacak içimde tüm serçeler...

yağmurun saçlarından kopan tele, dipsiz bir kuyu asacaklar

kuytu bir sonbahar sabahına çıkmayacak satırlar

düştükçe düşünüp, düşündükçe üşüyen kekeme hayallerim

neden düşmekten başka bir yol bulamayacaklar?

yine de bir mısra kalacak öykülerin ardından

şairlerin bir dizesi olacak başlarını yaslamak için

ve umut, içine sığdırdığı nice anlamın sığlığından

yine kendine sığınacak...

bir avuç kan kokacak yazdıklarımın ölüsü

cenazesine sadece avuçların gelecek

ve duayı esirgemeyip yüzünü sileceksin toprağa

kalp krizi geçirecek tüm bildiklerim

durduramayacağım acının ayrılığa bıraktıklarını

bir hiçlik sahnesinde son perdeyi ben yazacağım

ama senarist değil ki benliğim,

yine ben afallayacağım

.

.

.

kadın sordu,

unutulacak, kalemin kağıda olan aşkı

silinecek tebessümlerimiz harflerden

ıslık çalmak uğursuzluk diyecekler

söylesene son ıslığı hangimiz çaldık şiirlerden?

yazdı cellat

adam sustu, hiç korkmadı ölümlerden...