Yazgı Karası K/adın

Kanadı

Kırık

Kuşların

Sonu

Ölümdür...

Kendi nefsini dövüyordu

Baştan kara dünyasında

Kömür rengi teninin yavan ışıltısı suçla lekeli

Renklerinin yetisi yitik viran köşkünün

Gözyaşları hıçkırıkla yırtılmış

Burun deliklerinde kül olmuş benliği kokusunu yayarken

Tutunacak çocuk bulamıyordu hareli yüreğinde.

Zulüm yorgunu gövdesi teneşir istercesine ağırlaşınca

Kirpiğinin ucundaki damlaya öfkelenip

Sigarasından derin nefesler alıp üflerdi kaygısını dumanla...

Yüzyılın karası işlenmiş zoraki çehresine

Çoğuna göre mührü kallavi alnının çizgisinde

Oysa meful yazgısının mağduruydu bedeni

Zoraki sevmelerinden

İlkel yetilerin insafsızca iştah kabartmasından...

Dizginlenemez heveslerin kölesiydi

P/aklanmaz yılların suçlusu

Keskin kılıçların ses kesiği suskusu!

Teniyle berdel hayat

Gözlerinin harında diken bitiği yaşlar

Özlemleri sözlenmiş dilsizliğiyle

Duyulmamış hiç sesi...

Dökme gözyaşları öfkeyle kendini savunurken teninde

Yalın ayak suskunluğuna arpa boyu umudu

Gri yaşamın mor gözlü kadını

Çürük gerdanlı dilsiz yosması

Bölük pörçük c/esaretinin parçalarını taşıyordu yüreği

Sığamazken pencere diplerine utangaçlığı

Beyaz kâğıtlara bakamıyordu ahı

Yüreğinin sızılı suretini mısralara indirmek

Yağmalanan adının yönünü çizmek istese de

Yaşam korkunç düşlerini fısıldıyor ay ışığıyla yine...

Ölüm vursa belki umursamaz öfkesi

Soluklandıkça yazgı karası anıları, kınalanıyor ciğerlerine isyanı

Elveda diyemiyor nefesi bedenine

Güneşin çehresi gözdağını lekelemiş umarsız

Kemikleşmiş uykusuz, sedasız kahkahası

Gece çarşafını sıyırınca

Gölgesinden uzak atıyor kalbi

Maskeli seherlerin sancısıyla dilsizleşirken

Ötesini göremiyordu çaresizliği...

Çiğ sütü vermeden bebesine

Usul usul gezinmiş teninde çakalların nefesi

Diz çökse de yalvarışları, nafile duaları tutunmuyor geceye

Yarasının acı gizliliğine bürünmüş yüzü

Gizi diline ruhsuz bir hüzün sürmüş

Çizememiş gölgesinin resmini buğulu aynalara

İlkyazda göçememiş kır çiçeği umutlarına

Ayrılığa yar olmuş bakışları

Kaçak gözyaşları, sızgın ağrılarına tuz kusmuş

Dağ başı uyanışları gibi buz kesiği sırları

Pusuların göğsünde nefeslendikçe

Ve aman diledikçe sus pus olmuş âlimler...

İnsafsız linçlerin mağduru!

Penceresiz memleketin yazgısı kara kızı

Közlüğünde bercesten, müeccel düşlerinle alevlenirken

Dökeceğim içimi kahrınla caddelere

Bir sürgün serçenin gözyaşını içerken hıçkırığım

Ardından ağlayacak kalemim yüzyılın körlüğüne

Ağıtlar toplayacak ellerim

Gri yaşamın mor gözlüsü

Depreminle irkildim

Bekle! belki bir gün dökülürsün kimliğe

Adın okunur elbet sur üflenince

Kalk o vakit Dicle'de p/aklan

Siyahı ıslansın düşlerinin

Ebabil dudağından dökülen sözlere inat

Çözülsün dilin...

Falancanın

Kızı!

(Kayıp)

K/adın?

Ne acı!

/Açılsın beyaz perde,paçası patiskalı bir serçe can veriyor/