Yazık Değildi

İnanırken onca zamanın derinliğine,

çatlamış topraklara saçmaya çalıştığım gül tohumlarına yazık mı değildi?

Yazık dediğimiz aşkların bize yazık çekmesini dinlerken

mürekkebe, martılara, yıldızlara yazık mı değildi?

Yatağından süzülürken bakışını alırken benden benden,

kederle, zorla odanın karanlık taraflarına bakan gözlerine yazık mı değildi?

Budanmış asmaların kokusu daha burnumuzdayken

bir çiçek kadar ömrü olmayan güllere yazık mı değildi?

Mecburi siftahsız gülüşler penceremdeyken

kara gökyüzüne savrulan minik umutlara yazık mı değildi?

Mecnun Leyla'ya, Kerem Aslı'ya, Ferhat Şirin'e bu kadar dalmışken

dağlara, çöllere, yollara yazık mı değildi?

Faiş fiyatlı yarınlar, ağlamaya bu kadar mecbur ederken bizi

gitmeme, kalmama, durmama yazık mı değildi?

Bu kadar fakatlar, keşkeler ve ahlar düşerken dillerden,

'bekle'lere, 'seveceğim'lere, baharlara yazık mı değildi?

Kısa olduğuna inanılan her şey başlamadan biterken

avazım çıktığı kadar çıkan sessiz çığlıklarıma yazık mı değildi?

Ben sadece sevgiye inanırken

sevdaya yazık mı?

Değildi.