Yazık Oldu Artin Bey'e

Yazık oldu Artin Bey'e,

uzanıp yatmış

sessiz,sedasız

yeşil gecede.

Tuhaftır hikayesi,

anlatamam sizlere.

Kaldırımda serilmiş

ay ışığına karşı.

Öyle ölürdü Artin Garibyan

her akşam dokuz sularında,

Abidei Hürriyet caddesinde.

Yine düşmüş,dağılmış

Ermeni Artin.

En son düşüşü

olmalıymış zavallının

o Nisan ayı'nın

yirmisekizinde.

Yalnız Kısır ağlardı

başının üstünde

ve yalardı kömür yüzünü,

yıldızların pırıltılı

ağırlığı altında.

Yaşamak zordu

Arto Garibyan

şu açlar dünyasında.

Hangi kapıyı çaldınsa,

ürpetirdi geceleri

iyimserliğin ve yoksulluğun.

Yarın öleceğim derdin hep

ve korkuturdun beni

kusturucu sarhoşluğunla.

Bindokuzyüzyetmişiki değilse,

bindokuzyüzyetmişüç,

Şubat değilse Nisan,

Salı değilse Cuma

ve hep öyle ölürdün

şu açlar dünyasında.

Bir türlü

çıkmıyorsun aklımdan.

Ölünecekse sarhoş ölünmeli derdin

küstahça yaşamaktansa.

Ve benimsedin ölümü

gökyüzünün aydınlığına

uzanmak için.

En son düşüşündü

o Nisan ayı'nın

yirmisekizinde.

Ağlardı Kısır yapayalnız

başının üstünde.

Ve bakardın bir türlü uyanmayan

Abidei Hürriyet caddesine

ve bakardın kaldırımlardan bize

tebeşir, yenik, yorgun gözlerinle.

IOANNIS BOZIKIS

Bir Boğaz Vakti

Atina – 2005

ISBN: 960-630-777-8