Yazılmasaydı İntihar Edecek Olan Şiir

gölgem annemdir kimi zaman

dizlerine başım koyduğum

yalnızlığım

bir umutla sığındığım

sığınıp

sevsin okşasın diye yalvarırcasına baktıkça gözlerine azar yediğim babam

çatlak aynalardan süzülen kara hüzün ise

yavuklum

demişti bir vakit şiir bana

dur bakayım sen

o benim demiştim

benim anam babam onlar

senin anan da baban da benim

hiç kötü gözle bakar mıyım kuzum sana

üzer miyim seni

kıyar mıyım sana

koyar mıyım bir başına seni hiç

haydi uzat başını dizlerime

haydi uzat uzat

uzat da

ellerimle büyüteyim seni

hem bak görüyorsun

diğer bütün babalar gibi çocuğu uyuyunca değil

her zaman gösteriyorum sevgimi sana

diye

babamdan yadigar çulsuz şefkatimle

avutmuştum garibi

vakit bir hayli geçti

ve hayat su gibi geçti

hepsi bu yüzden demiştim ona

sonra öylece baktım

masum ve mahzun yüzüne

giden tüm sevgililerim gibiydi

bembeyazdı ve çökmüş

sessizliğe bürünmüştü yüzü

şiir sustu bir mühlet

benden daha çok sustu

ve ona uyup sustu hayatın zembereği

zaten geceydi ve geçti

ve içimiz geçmişti geçmişin içinde

öyle sustuk ki uzun uzun

çok uzun sustuk

bir ara

içimizi zapt eden kasvetten olsa gerek

bak sen de bilirsin

vakit daralıyor demiştim nedense ve nedensiz yere

ölüm buldu bulacak beni yakındır muhtemel

serin kanlı şu derenin öbür yamacında

soğuk ve derin bir mezar olacak yolumun sonu

ha şimdi ha sonra

demiştim

ağlamıştı da gözlerindeki yaşları silip burnunu çekerek

sana ne oluyor ki

bu benim kaderim sen dur hele demişti

kızdım bağırdım çağırdım

devirdim masayı sandalyeyi döküldü rakı

tıpkı babamın beni azarladığı gibi azarladım onu

unutma ben doğurdum seni

aylarca günlerce içimde taşıdım heyecanını

bil ki senin tanrın benim

ben öl demeden ölmezsin

ölemezsin anladın mı ölemezsin

hem unutma ve korkma hiç

sen şiirsin

herhangi bir dilde

her dile geldiğinde

öldüm dediğin yerden

yeniden dirilirsin

sonra filozof gibi

kalubelanın masal anlatıcıları gibi

dedem korkut gibi

sessiz sakin

aşk gibidir bu

bitti denilse de en ufak kırpıntıda

kalbin çırpınmaya başlaması gibidir

demiştim

çünkü

bir şeyler yaşatanı unutmak zordur

ne bahara benzer ne kışa hatırlamak

belki biraz için açılır

belki daha çok acır için

belki birkaç keşke dökülür dilinden

sen de böylesin işte

herkese bir şeyler yaşattığın için ölmezsin

neyse ne işte

yani yazdım sonuçta bir kere seni

asla ölemezsin

tavana bakmıştı

urgana bakmıştı

tabureye bakmıştı

ağlamıştı

gözlerinden birkaç damla şiir süzülmüştü

ben yazmamıştım o şiiri

hıçkıra hıçkıra ağlamıştım