Yedi Elem

I-

ezgilerin dili ile çiziliyor kavgacı suretim...

II-

bütün aşıklardan özür dileyerek geçiyorum

ölüme doğru yürüdüğüm yolculukta...

III-

aşka inançsız büyüyen çocukluğumu

imansız ve tövbesiz kullara adadım

gençliğimi günahlarına kefil ederek...

IV-

eylülün sırtında kamburlaşıyor geçmişim

annemin gözlerinde biriken sabrı

döküp avuçlarımın içine, yudumluyorum

bir gün mavi ile yollarımız kesişir diyerek...

V-

hüzünlerimi yüzüne sürüyor usulca

ömrümü omzuna yasladığım Ankara'm

biraz daha gri'ye kaçıyor yaşadığım şehir

beyaz bir mintanla ödüllendiriyor garipliğimi

kalbimde esen rüzgara kol kanat gererek...

IV-

sonra korkularım depreşiyor ince sızılarla

yaşamadığını yazan/yazdığını yaşa(ya)mayan

aşk şairleri takılıyor aklıma, susuyorum

ve ateşler kusuyorum ağız dolusu

sevincim nefrete, gülüşüm öfkeye gebe kalıyor

film başa dönüyor, yine aynı sahneleri izleyerek...

VII-

yedinci basamakta nihayete eriyor nefesim

hınzırca göz kırpıyorum koyulaşan dünyaya

zaten, sanıldığı kadar da aydın değildi fani

deyip, kendimi teselli ediyorum aldırış etmeden

toprağın koynuna sokulup bütünleşiyoruz sevgiliyle

yedisine yetmeden yiten kardeşimin ellerine tutuşturuluyor

inandırıldığı yalanlardan tek1 doğruya sığınan ruhum...

-cennetimi ateşe veren günahlarımdan/cehenneme sürülüyorum sevaplarımla...-