Yeis

Seni kim sever ki ey bahtı geceden kara

Sana düşen yürümektir en kûhi diyara

Kimseler tutmaz, uzatma beyhude ellerini

Seni kim sever ki ey bahtı geceden kara.

Geceler birikirdi bir nefeslik lambada

Sükûnete râm olurdu bir müteveyyil sadâ

Bir hayal penceresinden süzülürdü gözleri

Seni kim sever ki ey bahtı geceden kara.

Uykuların firarıyla son bulurdu her rüya

Her gece aynı elemle bulutlanırdı semâ

Gayr-ı meskun oldu gönül, gayri olmaz mihmanî

Seni kim sever ki ey bahtı geceden kara.