Yeni Bir Türkü

Y'den

Ölmezsek bir daha açarız dem’ini.

*

Bir damla nefesçiğim akarım seller gibi

Kök salarım kalbine deşme bulunmaz dibi

Mevsim mevsim yeşerir doğar dal dal yapraklar

Hep güneşi yoğurur gözlerimde topraklar

Sözlerim tufan gezer dişlerim çeker nem’e

Hey gidi kör gerçeklik çile benim kime ne

Mum yakıyor güneşten şamanlarım dervişim

Benimdir kilit taşı ben nereye ermişim

Şimdi bu hayallerde girdiğim türlü kılık

Kimdir peygamber, sen mi, çürümüş kanlı sarık

Kara sancak taşıyan tutsaktır bu hilale

Kumaşı Malazgirt’tir nakkaşı Çanakkale

Dalgalan sen ki dertsiz, tasasız bin yıllardır

Tut elimden a yârim bu zillet bana ar’dır

Kafkasya Kırım benim şenlenen bozkırların

Şimşek gibi eritsin çölü kıl çadırların

Erciyes eteğinde ozanlarım terlesin

Türk, insanı, insan da; uygarlığı birlesin

Costantiniyye derler fitne fesat kahpendir

Yıkılacak, yeniden kurulması uhdendir

Balkanlar büyük emek saray yedi bitirdi

Çadırdan saraylara girdiğim gün, yitirdi

Can yoldaşlarım gibi bir bilinmez seferde

Adı yok ocağında toplanacak nefer de

Arifler verecek de usul usul nefesi

Yürekler kendisinden hissedecek sesini

Bastırmak için yine çıldıracak rütbeler

Din diye sömürecek çapsız çapsız hutbeler

Ben çok ağladım dostum bulanık sele döndüm

Kahırla karışınca tertemiz hâle döndüm

Gülzarımın kokusu yayılsın buram buram

Ankalar küle dönmüş dağılmış gönül yuvam

Bülbül; boynun vurulsun, gül; dikeniyle yansın.

Yer yarılsın çatlasın gök düşsün yere insin

Bülbül kimi kahırdır kimi kurumuş ırmak

Gül mecazı şairin gerçek diken’i kırmak

Beş bin yılımın sözü dilin dizginini tut

Din haddini bilseydi kibirlenmezdi Nemrut

Ne Nemrut ne Firavun ne Peygamber Halife

Bu çağda gereksizdir gerek yoktur tarife

Kimse eşkıya doğmaz bela olmaz it salmaz

Cahıllık saldırırsa şeref namus şan kalmaz

İnsanın hükmü kalmaz haksızlık yapılırsa

İfridin sonu gelmez insandan sapılırsa

Şair şiir dergâhı sen’i yenme fırsatı

Geçmişe secde eden âlimin kan sanatı

Kılıca yol gösteren kalemin erdemidir

Erdem odur ki sözün gönül almış dem’idir

Sözü eğip bükmeden söylemekse delilik

O yüzden deli kana sökmez çapsız velilik

Düşene el uzatmak Türk’ün büyük mirası

Din dil ırk bilir miydi Türk’ün kimdi Havva’sı

Bayrağı bayrak yapan ilim fen ve hukuktur

Her devirde cahillik hayal satan guguktur

İnsanlığın yasası kardeşliğin kıstası

Eskilere özenen bence bir ruh hastası

Bayrağı kim besliyor kan can nefes emek mi

Sultanın yalanları insanları yemek mi

Hem yerde hem de gökte alın yazım bir; insan

Kimi gıpta ediyor kim der biçimsiz lisan

İşte hep bu yüzdendir gülerim şu halime

İnsanlık dediğim bir “insan” kutsal kelime

Melek sahte, lügat sus, kan döktüm asırlarca

Daha doymadım sanki doyamam parça parça

Yiyelim efendiler çürümüş ve kokuşmuş

Muz portakal elma dut balık dana domuz kuş

Haram helal müstehap günah sevap ne varsa

Fikir fakir düşünce hırsı kaldırıp tırsa

Durun devir değişti eskiye eski denir

Eskiyi taklit ettim, peynir, küflenmiş peynir

Patates yazacaktım pes artık pata tes tes

Dudaklarınız gülsün patates ve yes yes yes

Ağlayın efendiler dinozor milletleri

Kan dökmek için kalkıp kullanın ayetleri

Düdük çal İsrafil’e uyansın uykusundan

Görelim kim insanmış kimmiş üstün us’undan

Mahşer mahşer denilen ey şairler gökte mi

Yoksa kor taşıdığım dilimdeki yükte mi

İdraksizler bilmem ne bahsediyor durmadan

Cahıldan zalımlardan insafsızdan el aman

Üç günlük dünya için beş bin yıldır bir yarış

Hiç bitmedi bu savaş gelmez sahici barış

On altı bin senedir belki daha da eski

Mühür olur vururuz zalimlere bin keski

Avcı dediler bizden sonra gelenler bize

Hayatta kalmak için kan döktük dize dize

Demiri eğeledik eyerledik atları

Çıktık seyr ü sefere açtık şol kanatları

Hiç düşman aramaya gerek yoktu, ki elbet

Yukarıdan bakınca karıncaydı her millet

Uygarlık gökte, yensek şu çekim yasasını

Yeneriz elbet hem yılanı hem asasını

04.05.2020