Yeniden Aramalı Her Yağmur Sonrası
buluttu o bir zamanlar
her nasılsa gökyüzünden inivermişti
uzak bir mevsimin yağmur ertesinde
gökkuşağı renklerini sarınmıştı üzerine
benim de çocuk sevinçlerimi bıraktığım
yaşamın en güzel y/anlarını
almış getirmişti küçücük dünyamıza
............ bir yerlerde sen de vardın gizlenmiş hüzünlerinle
............ ama henüz tanımıyordun onları da benim gibi
orada dinlediğim mutluluk şarkılarıydı
bin bir rengin cümbüşünde
günleri ve geceyi kucaklayan
o şarkılar ki hala kulaklarımda
anne gülüşlerine karışan kardeş gülüşlerimizi
dertsiz gamsız sorgu sualsiz
şen kahkahalarımızı
mutlu günlerimiz adını verip yazmışım işte
ömür sayfamın hemen girişinde
şimdi sararmış resimlerle
yaşanmış mutluluklar bölümüne
............. bir yerlerde sen de gülümsüyordun eminim
............. farkında bile değildin seni uzaktan sevdiğimin
o bulut zamanla uzaklaştı üstümüzden
mesafeler girdi aramıza sevdiklerimizle
gittikçe griye sonra siyaha dönen bir film şeridi gibi
toprağa bıraktık nice renklerimizi
büyüdükçe acıtıyordu zaman
içten içe parçalıyordu gidenler yüreklerimizi
sonra bir gün gelip de geçti üstümüzden
yağmurlar bıraktı geriye serin bir rüzgar
üşüyen ıslak bedenlerimiz
ellerimizde küflenen eskitilmiş ruhlar
ve silinmeyen izlerini
....... artık seni arıyordum koşar adım uzayan yollar sana çıkmıyordu
....... öylesine yakınken belki yanından geçiyordum belki de senden
yalansız haramsız riyasız yaşamak
ya da hızla kirlenmek vardı kir bataklıklarında
zaman geçiyor ve kirleniyordu insanlık
o güzelim yıllarda kalan ak yürekli çocuklar
o güzelim elleri tanınmaz haldeydi
sevgi saygı şefkat ruhlardan silinirken
makam mevki kariyer para ve güç hırsı egemen oldu yürekte
griden karanlıklara dönerken yollar
kişisel çıkarlar peşinde yürüyen insanlar
her köşeyi dönerken değerleri bıraktılar geride
........... bulamadım seni yoktun hiç bir yerde
........... bu da bir başka hüzün yazdı zamanlara
yine de mert ve dürüstçe değerleri koruyanlar
hak'ın haklının sevginin şefkatin emrinde kalanlar
acı çekiyordu bunca kirlenmişilkler arasında
yalnızlaşıyordu insan insanlıktan doğadan doğrulardan
kirlenen insan elleriyle kirlendi bu yaban eller
tanınmaz karanlık sokaklarıyla yaşanılmaz şehirler
şimdi bize ne yazık ki ,onlar da uzak iklimlerdi artık
seni bulduğumda gecikmiş zamanlardı geçmişti mevsim
kuruyan yanlarımız savruldu sonbahar yapraklarıyla
kahretsin! mümkünümüz yoktu toplayamadık hiç birini
zamanın kum saatinde artık yaşamışlar yaşanmışlar
geliyorsa da şimdi adım adım yolun sonuna
belki de ağlamak gibi bir his bu
gidecekse insan göçmen kuşlarla gitmeli
baharla dönmeli yine kardeşçesine kanat çırparak
o çocukluk yıllarının sıcak iklimlerine
yeniden aramalı her yağmur sonrası gök kuşağını
bütün renklerini sarmalı yeniden bulut bulut üstümüze ...
....... seni hiç unutmadım gönül sayfama yazdığım o ilk gerçek aşkı
....... ne bileyim işte hala bekliyorum be gülüm
....... gülüşlerini düşünüyorum da öylesine içten
....... bir gün hiç fark etmezdi inan
....... her hangi bir zamandan mevsimden hatta bir işten
....... çıkıp da gelebilseydin ...
18 kasım 2015 / istanbul