Yenik Bir Pazar Ertesi

Günün dükkanından sızan

Kırık bir ayna parçasıydı sabah.

Sokak arası fırınların önünde,

Yarım somun kokan adamların

Uykusu dağılırdı ilk vapur sesleriyle.

Gülüşlerin cömertçe harcandığı

Tek masaldı gençliğim.

Benimse içim,

Ceket cebinde unutulmuş,

Bayat bir tütün paketi gibi ezik ve darmadağın.

Yağmurun değmeyeceği kuytularımı bulurdu rüzgar,

Geceden kalma o soğuk nefesini

Şefkatle üflerdi yorgun omuzlarıma.

Çay bardağında eriyen bir şeker gibi

Dağılırdı gözlerim birdenbire.

Eski bir ranzanın gıcırtısına sığınır, bir kibrit çakardım;

Parmaklarıma bulaşır, yakardı parmaklarımı pas rengi.

Tak-tuk, tak-tuk! topuk sesleri…

Kaldırım taşlarıyla avunurdu gölgem,

Cebimde birikmiş bayat ekmek kırıntılarını sayardım,

Her şey apaçık çıkardı ortaya.

Bakışlarım sisli bir gara geç kalmış yolcu telaşında,

Korkak ve pazar ertesi olurdu.

Koyu hırkalar çekerdim üzerime,

Müsaaddeliydim nasıl olsa kafiyesi bozuk dertler taşımaya.

Baksana be abi! derlerdi

Gözleri kömür karası, yalınayak çocuklar.

Simit al, taze çıktı,

Kuşlara bir avuç buğday serp.

Caddeden akıp giden o lüks arabaların

Tozunu bile yutamadığımı bilmezlerdi.

Ağaçtan erken düşmüş bir yapraktım ben,

Anlamazlardı.

Bir yaprak arsızlığıyla:

Bana da ver bir tane, derdim.

Uzatırdı çocuklardan biri,

Gökdelenler eğilir bakardı tepemden,

Betonları sızlardı.

Küçük, kirli bir avuçtan

Avuçlarıma bırakılırdı bütün bu kimsesizlik.

Alır koynuma saklar,

Sokak kedilerine emanet ederdim sızımı;

Kuru tüylerini ıslatırdı gözlerimin nemi.

Paslı bir tren rayı fısıldardı arkamdan,

Gelmeyecek yolcuları bekleyen o ihtiyar.

Kırık bir oyuncak uzatırdı çocuklardan biri,

Ellerimden oyuncağa yalnızlık bulaşırdı.

Midesi bulanırdı kimsesizliğimin,

Kusardı fukaralığını şehrin en fiyakalı vitrinine...