Yeraltında Ölü Gökyüzler

Yeraltı koridorlarının duvarındaki çatlak şiirlere

Her geçen gün biraz daha

Alışıyor gözlerim;

Sivri uçlu gerçeklerinden yaşamın

sığındığım

bu mülteci evinde

karanlık hala karanlıkken dönüşüyor güne.

Güneş unutuyor yüzümün gecesini.

Eskiden beni

Işığıyla yakaladığı yerde değilim.

Sıram boş.

Bugün yine hayata gitmedim.

Devamsızlıktan kalıp hayatta, ölü sayılıyorum;

Kâh sağ baştan, kâh sol baştan.

Sımsıcak olsa da kimsesizlikten,

çok soğuk geçiyor yazlar burada.

Ayaklarım buz tutmuş;

İleri bir adım atsam

kırılacaklar sanki;

Hayata geri dönsem;

hepten kalbim.

Ne bir ağaç var burada ne de sadık bir kakanı;

Sadece yıldızlar ve yağmur.

Gölgeme düştüğü kadar gözyaşlarım

var saydığım yıldızlar;

ve bir kopyasını bastıkça

ıslattığını var saydığım yağmurlar.

Burada mevsim

bedenimden hallice...

Bilseydim ölümden sonra gelen sayının kaç olduğunu,

Kutlardım hiç beklemeden

Ölümümden bir önceki seneyi.

Ve yaşlı bilginlerin öğütleri en azından bir kez

taşısalardı dünyanın yükünü sırtlarında,

Lâl ederlerdi

kendilerini söyleyecek dilleri.