Yeşil Pencere

aç yeşil pencereyi

ateşler şakı söylüyor

kuşları çağır içine biz girelim

bizim kanatlarımız daha hızlı

ger

ıslak bir yolda yürüyen adamın sesi duyulsun

kim geliyor adımlarından bilelim

gideceğim yer bu kadar uzak olmasaydı

toplu sessizlik adına göz yaşlarımı akıtırdım

ulu orta bana sataşacaksan şimdi olmaz

duymadın mı

gök yeni battı

hem ben ağlıyormuşum şimdi

merdivenlerde biri var dediler

saklandım beni gördüler

seçilip seçmek gibi ince bir ayar uğruna

sığınacağım bir yer kalmadı

bu asrın fanisi olarak mimlendim

tebeşir tutup yazı yazana dek kış geldi

babacığım sen beni nereden esinlendin

öyle uzun saçlarım vardı ki

sonra sonra

çok sonra anladım

annemi hiç sevmediğini

ve tutuşup geçtiniz

basit bir şiirin içinde yüzerek

geçtiniz çarçabuk

anlatacak oldum kederlendiler

bacamız da tüten

eskiden kalma yalancı güneşler

ne var ne yok diye sorma

basit bir çivi çakılmış duvara bekliyor

bir de kapı var ardımda

çıksam aldırış etmez piç

sana soruyorum

ziyaretine gelen oldu mu hiç

ayrı olmanın sancısını gözlerimizi boyayarak yaptılar

bir çiçek çektim kırmızı geldi

yaşasın babam ölmemiş

bu bir rüyadır dersen sana sarılırım

yoksan

avucunu yala

şaka her zaman vardı değil mi

bulutun ötesinde yada

çıldırmış dağların ardında

güzel bir gece bulurum

insan olur unuturum

başımın üstünde yaşayan taşı.