Yeşilin Şifası

Yeşil serdi Allah yerlere, şifa olsun diye bize,

Her yaprak bir eczanedir, her çimen bir merhemize.

Dağdan inen rüzgâr eser, alır kederi götür,

Ciğerine çek nefes al, dertleri çöle götür.

Çam kokusu yayılır, burcu burcu ormandan,

Stresi alır insanı, kurtarır gamdan, kandan.

“Subhanallah” der ağaç, yaprağıyla secde eder,

Sen de durma kardeşim, doğayla beraber eder.

Dere şırıl şırıl akar, yorgun kalbe su olur,

Taşlara çarpa çarpa, derdini türkü olur.

Kuşlar ötüp tesbih çeker, sen de katıl zikrine,

Doğa şifa deposudur, aç gönlünü hekimine.

Bahçede açan gül bile, insana derman saçar,

Rengi ferahlatır gözü, kokusu ruhu açar.

Allah güzeli sevmiş, her çiçeğe nakış atmış,

Bak da ibret al kulum, her derdin çaresi varmış.

Toprak kokusu yağmurdan sonra, insana güç verir,

Ölü toprağı diriltir, kalbe umut eker.

Sen de kurudum sanma, yağmur gibi gözyaşın,

Allah seni diriltir, bahar getirir başına.

Dağa çık seyret aleme, dertler küçülür orada,

Kuşbakışı bakınca, gam kalmaz dünyada.

Allah’ın sanatı büyük, her ağaç bir ayettir,

Okuyana şifa verir, bakana rahmettir.

Yeşile bakınca insan, yorgunluğunu unutur,

Taze hava ciğere, hayat diye doluşur.

Doğa Allah’ın misali, şifa dolu kucağı,

Dertliysen koş tabiate, O’nun açtığı ocağı.