Yetim Umutlar

Baktığı gibi görüyor insan;

Çerçevenin darlığı büyütüyor umutlarımı,

İçimde yetim bıraktığım bir yavrucak;

Sen diye ölüyor,

Öksüz kalmaya mahkum bıraktım;

Adı umut olan evladımı,

Neden kısır bir döngü merak ettin mi?

Bilsen ölürdün;

Ölseydin belki yaşadıklarımı bilirdin,

Hayallerimiz vardı;hayattan umduklarımız,

Anladımki misafirmişim bu sinemada;

Ve yalnızca bulduğumla yetinmişim,

Gördüklerim fazla geldi;

Ben ne talihsizmişim,

Sen bana sev derdin;

Ben sana -diğim olarak gelirdim,

İlk defa kaybettim umudumu;

Sen sadakatini kaybettiğin zaman,

O yüzden üzülme;

İsteklerin doğrultusunda yaşarsın artık,

Yüreğinde sızım kalır armağan,

Onuda yeterince çaldım senden,

Kimse kısıtlamaz seni;

Ama kısıtlanmayı bile özler insan,

Artık gülüyorum bir çok şeye!

Hayat yapılan haksızlıklara karşı;

Gülmeyi öğretti bana...!