Yetimsin Sen

Tanık sandalyesinde kolu façalı nefesin,

tutanağı okunacak sağır insanlara

ellerinden evvel boy atan yorgun aklının

adalet uğruna vuracak tokmağını

yalnızlık

kristal zarına dünyanın

ve gün batımı adında

kanını döktüğün gökler şahit

ve tüm ağlayanlar suç ortağı kederine;

dili tutulan itiraf,

yetimsin sen.

Ne rahipler ne de soyunma kabinleri fayda veriyor

hiçliği

ve üstündeki geçmişi çıkarmana

Doğurgan rahimlerin kayıt defterinde gezinen parmağın

adını yokluyorsun,

ateşböceklerinin yakıcı gevelemelerinde takılıyor arayışın

annenin adını

gece nöbetini alırken yıldızlar güneşten

Safdil gülüşlere dilenmiştin pek çok kez,

sokak köşelerinde

çocuk oyunlarından dışlandığın talihinin kenarında,

bazen

adını umursamadığın köprülerin altında.

seni en çok kucaklayan oydu ya

güzel bir histi tanrı sanmak buz kesen soğukları

ve iyi bir ulaktı titremelerin;

Yetimdin sen.

Anemi hastası gözlerine sığabilecek kadar küçük

yaşama sevincin

kanın çekiliyor

çiçeklerinin kanı çekiliyor

cesedinin fotoğrafını çekiyor baban

Ciğerlerinde ağırlaşan toprağın nefesi

ve

ayakların arıyor yolunu mezarlığın

yalnızlık düşüyor ebedi

kuzeye, güneye, doğuya ve batıya

Geveze titremelerin;

Yetimsin sen.