Yıkamadı Can Evimden Zor Beni

Yıllar yılı estim gönül dağında

Yıkamadı can evimden zor beni

Hüzünlendim kederlerin ağında

Yakamadı şu sinemden har beni.

Karanlıkta düşlemiştim güneşi

Gönle düşen sevdaların ateşi

Uzaklardan duyulurken o sesi

Sokamadı şu toprağa yar beni.

Sabır demek, beklemek mi sabahı?

Dindirir mi acıları yar ahı

Yok! bilirim sevenlerin günahı

Yakamadı sevdalarda kor beni.

Sevda vardı has bahçenin gülünde

Haz almıştım pembesinde alında

Bülbül oldum şakıyarak dalında

Dökemedi yaz gününde kar beni.

Ahmet Moran