Yıkık Kentlere Meftun

ortası çarmıha gerilen şiirler, köşeleri yangın yeri

yeşil dumanların tüttüğü

ve maskeli insanların üzerlerine yükselen enkaz hali

-sevmek-

henüz dönüşmüş, kanatlarının adı artık yaşamak

bir kelebek Tanrı'sını sever gibi

o kapalı göğe içimizden çatı pencereleri açıp

güneşi, güneşin güneş olduğu zamanları anmak

unutma;

kentler ardlarında bırakmaz insanları

arkada kalan onlardır

bak çocuk ağlamak yok

annen bir masalın orta yerinde noktalama işareti

herkes sessiz sakin

sonunu bekler masalın

ki elbet, bu söğüt dallarının

fısıldadığı masal ilerlemeli

bak çocuk sormak yok

ünlem mi

virgül mü

nokta mı

hepsi, bir düş ayazına ait değil mi

bak çocuk büyü artık

büyü de göz kapaklarına artsın ihtiyacın

görmenin ağırlığı kurşun misali çöksün

ağır ağır alnının barikatlarına

inandığın köprünün, silahlara veda etmeden

patlayabileceğini

onların geceyi şenleyen havai fişekler olmadığını

bilecek yaşa kadar çık

bak çocuk düzgün konuşmak yok

söv sövebildiğin kadar

söv sövebildiğin kadar

ağzına gelen kanı, dilini acıtan giyotin kesiğini

paylaş paylaşabildiğin kadar

bak çocuk düş artık

bir uçurum çiçeği koparmaya çabalarken

bir nehrin altında ne var merakını giderirken

bir yıldızı tutabileceğini zannederken

düş ve ayağa kalk

düşmeden ayağa kalkamazsın çocuk

aşkı meşki karıştırma çocuk

sana bile ağır gelir duyacakların

plastik çiçekler

sentetik aydınlıklar

-yeter sanırım-

bak çocuk anlıyorum, gidemezsin

sen bir şeylerin toplanmasına değil

dağılmasına alışkın ama yorgun

yani

sönük hüzünlere

yaşamak halindeki büyük intihar sahnesine

yani yıkık kentlere, yitirilen karakterlere meftun

gitmek faydasız zaten

şehirler senden ayrılmadıkça