Yıkılan Umutlarım

Gün görmedi şu zavallı benliğim,

Her günüm bir işkence gibi işliyor yüreğime

Saatler sanki benim aleyhime işliyor

Ve zamanın her saniyesi-

Daha çok yaralıyor bedenimi...

Mutsuzluğa mesken olmuş ruhum,

Kendini teslim etmiş çoktan çilelere

Gülmek neydi onu bile unutmuş gözlerim

Ve yaşamak için bir neden kalmamış,

Ömür hazinemde...

Oysa ne hayallerim vardı benim

Hepsinin yıkılışını izliyorum şimdi

Tüm hayallerim derya olurken,

Ben kendimi muzsuzluk ülkesinin-

Yalan şehrinde buluyorum

Sırtımda çile yükü,

Beynim durmuş-

Acılar yüreğimi,

Hergün biraz daha vurmuş...

Arkama dönüp maziye bakıyorum

Bir anda dizlerim üzerine düşüyorum

Ve kafamı kaldırıp aynaya baktığımda,

Gözlerimden akan kanlara engel olamıyorum

O anda elime silahı alıp,

İçine tek bir mermi atıp,

Kafama sıkasım geliyor-

Bu seferde,Allah'tan korkuyorum...