Yıldız Kınası

Beyaz gemidir

Şiirlerin kırmızı teninde utanan zaman

Dirilip korkusuz baharlarla bulut okşuyorlar kıyılarımda

Topuğumda çiçekler aç kuşlarla koşarken

Yol aralanır sesime..

Avucumda yıldız kınası

Ki,

Denizler siyah değil hep

Bir kitabın ortasında ruhuma işlenen geceleri dokudukça

Saksılara

Buğulu camları ve yaşanmış hayatları giydiriyorum

Az bekle hele yuvarlansın insanlar iyice körlüğe

Nar sessizlikle akan ırmağın saçılan tanelerinde çocuk dilim

Saçlarımda papatyalar bir yandan

Bir yandan parmağımda barış güvercinleri

Işıklarını söndürmeyin sayfalarımın

Siz bilir misiniz nilüferler niçin eğilir göğsüme

Anlatın ölmeden gelinciğe..

Biliyorum

Sevgiye yakın yerde durup yalnızlığa şehir hazırladığımı

Kapımda düş atları avucuma güneşi koyarken

Söyleyin bana

Ağrıyan orman yağmurları dindi mi yüzümde

Kimsesizliği soluyorum karanlığın

Konuşkan bir kuş gibi

Ateşlerde yanmak yeşil bir şarkıdır

Yan yana geldiğimde titriyor duvarlar elimde

Sessizliğin üstüne düşen kollarım yaralı

Uzanırken ağaç gölgeli yol.

Ki,çıldırdıkça yuvarlanan elmalar

Çığlık atıyorum kelebeğin ince kanatlarında

Kalbime her iklim kıvrım atan

Mavi bir mevsimim

Gök indirsin kırbacını düşlere binen rüzgara

Nasıl olsa güneş eritecek taşları

Kaldırımda sıra sıra çocuklar

Hep benim yüzümle tebessüm edecek

Ve ben aynı gök altında

Sevişeceğim..

Aç kollarını