Yıldız Kırığı

susmanın çığlığını öğrendim resminle

kime güldüysen onda bırakmışsın sesini

kusursuzca aklıma taktığım isminle

görmüyorum yollarımın ötesini berisini

yürek atımı bin yıllar yaşadım soluksuz

yaranamadım bir türlü zamana zamansızdım

sır gibi meydan okuyorum dünyaya kınsız

güvendiğim yıldızlar kırılıp dökülse de gözlerime

acı çöplüğümü dağıttı rüzgarın şaşırtıcı

bulamadın bende bıraktığın alımlı acıları

ben bana yaşattığın acılara bile kıyamadım

paylaşmadım kimseyle avuçlarımdaki gözyaşlarımı

sakladım şehre küskün çatı katında düşlerimin

sözlerinin caddesinde yürüyorum yalınayak ışıksız

sözcüklerin batıyor ayaklarıma kanıyorum usul usul

kanımla beslensin dilin sakınma benden küfürlerini

lüzumsuz ölmemem için gereken ne varsa yap bir tanem

yakışıklı bir iyimserlikle gidiyorum sendeki senden

kendimdeki sana